Το Καρτέλ του Δικομματισμού στην Ελλάδα και η Χρεοκοπία της Μεταπολίτευσης

Το Καρτέλ του Δικομματισμού στην Ελλάδα

Η παρούσα τραγική κατάσταση της Ελλάδας δεν είναι αποτέλεσμα μιας λάθος πολιτικής των τελευταίων ετών. Είναι η απόρροια ολόκληρης της Μεταπολίτευσης και του επακόλουθου δικομματισμού, τον οποίο στη συνέχεια θα αντιμετωπίσουμε ως Καρτέλ, παράγοντες οι οποίοι εξακολουθούν να επιβιώνουν απομυζώντας το κουφάρι της αποστεωμένης μας χώρας. Στο παρόν άρθρο θα εξετάσουμε συνοπτικά τα στοιχεία αυτών των παραγόντων, την δόμηση και την διάρθρωσή τους προσπαθώντας να συνεισφέρουμε στην συνειδητοποίηση της παρούσας τραγωδίας, γεγονός που θεωρούμε κρίσιμο για την λήψη αποφάσεων στην έκτακτη ανάγκη που βιώνουμε καθημερινά.

Η Τουρκία επιλέγει πολιτική κρίσης στο Κυπριακό. Είμαστε έτοιμοι να την αντιμετωπίσουμε;

Πηγή: Strategy Report

July 23, 2011

Ο πρωθυπουργός της Τουρκίας, Ταγίπ Ερντογάν, το 2004 στην ουσία άνοιξε την «πόρτα» της αναγνώρισης της Κυπριακής Δημοκρατίας, υπογράφοντας το Πρωτόκολλο της Άγκυρας, για να πάρει η χώρα του την περιπόθητη ημερομηνία έναρξης των διαπραγματεύσεων με την Ε.Ε. Φυσικά, ο Ερντογάν και η κυβέρνησή του, ποτέ δεν έφερε το συγκεκριμένο Πρωτόκολλο προς επικύρωση στην Τουρκική Εθνοσυνέλευση, για να επαληθεύσει για άλλη μια φορά ότι η Τουρκία γράφει στα παλιά της τα παπούτσια όλες εκείνες τις συμφωνίες που υπογράφει, όταν δεν εξυπηρετούν τα συμφέροντα και τους σχεδιασμούς της. Ο Ερντογάν, που σκόρπισε ελπίδες για μια άλλη προσέγγιση στο Κυπριακό και τα ελληνοτουρκικά, χρόνια τώρα δεν κάνει ούτε ένα βήμα στο ζήτημα της επαναλειτουργίας της Θεολογικής Σχολής της Χάλκης, το οποίο, σημειωτέον δεν είναι ελληνοτουρκικό, αλλά αμερικανοτουρκικό θέμα. Να σημειωθεί δε ότι η Χάλκη, που έκλεισε το 1971, ως μέρος του σχεδίου στραγγαλισμού του Οικουμενικού Πατριαρχείου και εθνοκάθαρσης των Ελλήνων της Κωνσταντινούπολης, της Ίμβρου και της Τενέδου, δεν θεωρείται πλέον κάτι σημαντικό για την Τουρκία, αφού οι μηχανισμοί του τουρκικού κράτους φρόντισαν να εξολοθρεύσουν τους Έλληνες της Πόλης, που δεν ξεπερνούν τα δυο χιλιάδες άτομα, κι αυτά υπέργηρα στην πλειοψηφία τους.

Τη στιγμή που βρίσκονται σε πολύ ώριμο σημείο η συνομιλίες Ελλάδος-Τουρκίας για την επίλυση των ελληνοτουρκικών διαφορών, που, σύμφωνα με τη γνωστή δεξαμενή σκέψης «Διεθνής Ομάδα Κρίσεων» (International Crisis Group – ICG), προβλέπεται να παραπεμφθεί στη Χάγη εκτός από την οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας και οι εντελώς παράλογες αιτιάσεις της Άγκυρας περί «γκρίζων ζωνών», η Τουρκία του Ερντογάν κάνει μεγάλη στροφή στην πολιτική της στο Κυπριακό. Αντί να κινηθεί προς την αναγνώρισή της, όπως αναμένει η δοκιμαζόμενη Ε.Ε., η Κύπρος και η Ελλάδα, ο Ερντογάν, επισκεπτόμενος την Κύπρο, υιοθετεί εξ ολοκλήρου τις θέσεις του Ντενκτάς, των στρατηγών και της τρομοκρατικής οργάνωσης Εργενεκόν για το Κυπριακό, που μέχρι χθες απέρριπτε μετά βδελυγμίας, και φαίνεται ότι επιλέγει την πολιτική της κρίσης. Γιατί κανείς δεν μπορεί να διανοηθεί ότι κρύβουν κάτι άλλο δηλώσεις του τύπου: «Το μαχαίρι κοντεύει να φθάσει στο κόκαλο. Να μην περιμένουν από μας καμία κίνηση, όσο δεν γίνεται αποδεκτό ένα πλαίσιο δίκαιης συνολικής λύσης, που θα αποδέχεται την ύπαρξη και των δυο κρατών. Τη στιγμή αυτή για μας δεν υπάρχει κάποιο κράτος που λέγεται Κύπρος. Υπάρχει η Ρωμέικη Διοίκηση της Νότιας Κύπρου και η Τουρκική Δημοκρατία της Βόρειας Κύπρου. Δεν πρόκειται να αναγνωρίσουμε την Κύπρο και το εξάμηνο που προβλέπεται να είναι Προεδρεύουσα χώρα της Ε.Ε., η Τουρκία θα παγώσει τις σχέσεις της με την Ευρωπαϊκή Ένωση».

Ενδιαφέρον έχει να δούμε πού, σε ποιόν και σε τί στηρίζεται ο Ερντογάν και υπαναχωρεί από τις θέσεις που είχε αποδεχτεί για την Αμμόχωστο, το Ριζοκάρπασο, τη Μόρφου και την αποχώρηση των τουρκικών στρατευμάτων από την Κύπρο, θέτοντας σε κίνδυνο τις σχέσεις της Τουρκίας με την Ε.Ε. και γιατί όχι και με τις ΗΠΑ;Το πρώτο που μπορεί να πει κανείς, είναι η εξαιρετικά δύσκολη θέση στην οποία βρίσκεται η Ελλάδα, λόγω της δεινής οικονομικής κατάστασης, που αποδυναμώνει σημαντικά τη διαπραγματευτική της θέση αλλά και την επιρροή της στους κόλπους της επίσης δοκιμαζόμενης Ευρωπαϊκής Ένωσης.Το δεύτερο είναι το γεγονός ότι η Κύπρος, που ήταν ήδη αποδυναμωμένη λόγω της αντικειμενικής πολιτικής αδυναμίας της Ελλάδος, αντιμετωπίζει επί πλέον και η ίδια σοβαρά πολιτικά και οικονομικά προβλήματα μετά το έγκλημα της έκρηξης στη ναυτική βάση, προβλήματα που μπορεί να την οδηγήσουν στη Μηχανισμό Στήριξης, με ό,τι σημαίνει αυτό για την πολιτική της θέση και επιρροή στην Ε.Ε.Το τρίτο είναι η οικονομική ενδυνάμωση της Τουρκίας και η ανάδειξή της σε σοβαρό οικονομικό κέντρο στην ευρύτερη περιοχή, με ό,τι αυτό συνεπάγεται σε πολιτικό επίπεδο και σε επίπεδο ενίσχυσης της θέσης της Τουρκίας στη δοκιμαζόμενη Μέση Ανατολή και στη ΝΑ Μεσόγειο.Το τέταρτο είναι η ανάδειξη της Τουρκίας σε βασικό παρτενέρ των ΗΠΑ στις προσπάθειες που καταβάλλει η Ουάσιγκτον να εκμεταλλευθεί γεωπολιτικά την «Αραβική Άνοιξη» στη Βόρεια Αφρική και τη Μέση Ανατολή.

Η πρόσφατη σύνοδος στην Κωνσταντινούπολη για τη Λιβύη, με την παρουσία της Χίλαρυ Κλίντον, στην οποία σημειωτέον η Ελλάδα είχε ρόλο ασήμαντου κομπάρσου, είναι μάρτυρας του ρόλου που διεκδικεί και κατά τα φαινόμενα κερδίζει η Τουρκία σ’ αυτήν τη νέα τάξη πραγμάτων που διαμορφώνεται στην περιοχή. Και, παρεμπιπτόντως, μόνο τρόμο θα πρέπει να προκαλεί στην Αθήνα το ενδεχόμενο ανατροπής του Καντάφι και επικράτησης της αντιπολίτευσης στη Λιβύη. Κι αυτό γιατί τότε η Τουρκία, που από τώρα έχει φροντίσει να έχει ισχυρό λόγο την «επόμενη μέρα», θα έχει τη δυνατότητα να επηρεάσει τη θέση της Λιβύης στην οριοθέτηση της ΑΟΖ με την Ελλάδα. Και μιλάμε για τρόμο γιατί αν περάσει η θέση ότι η Γαύδος δεν δικαιούται ΑΟΖ, τότε …αντίο Καστελλόριζο.Το πέμπτο είναι το γεγονός ότι η Τουρκία φαίνεται ότι αποφάσισε να «γαντζωθεί» με όλες τις δυνάμεις της στην Κύπρο, για να έχει τη δυνατότητα να επηρεάζει τα όσα μέλει να συμβούν στη ΝΑ Μεσόγειο. Εκεί, που ενώ οι εξέδρες έχουν ήδη στηθεί και τα γεωτρύπανα είναι έτοιμα να αρχίσουν το έργο τους, ο Λίβανος, έχει προσφύγει στον ΟΗΕ καταγγέλλοντας το Ισραήλ ότι έχει συμπεριλάβει στη δική του ΑΟΖ περιοχή που ανήκει στο κράτος του Λιβάνου, εμπλέκοντας κατά κάποιο τρόπο και την Κύπρο.

Το ζήτημα έχει και άλλες πτυχές και διαστάσεις, που σχετίζονται με τις τουρκο-ισραηλινές και τις τουρκο-ιρανικές σχέσεις, καθώς και με τις εξελίξεις στο Κουρδικό, όλα απολύτως συνδεδεμένα με το περίπλοκο και τεράστιο γεωπολιτικό και γεω-ενεργειακό παιχνίδι που παίζεται στην περιοχή, με απουσία ή ισχνή παρουσία της Ελλάδος. Πάντως, για να μην παιχτεί το παιχνίδι αυτό στις «πλάτες» του Ελληνισμού, είναι απόλυτη ανάγκη να δρούμε προληπτικά και να δηλώνουμε πολιτικά παρόντες σε όλες τις διαδικασίες, με στόχο να αναπληρώσουμε το σοβαρό κενό που έχει δημιουργήσει οι κακή οικονομική κατάσταση σε Αθήνα και Λευκωσία με έξυπνες διπλωματικές και πολιτικές κινήσεις. Ελλαδίτες, Κύπριοι και απανταχού Έλληνες, πρέπει να αντιληφθούμε την κρισιμότητα της κατάστασης και να παραμείνουμε όρθιοι. Το επιβάλλουν οι συνθήκες και η Ιστορία μας.


Σάββας Καλεντερίδης

Ο πεζόδρομος της Δημοκρατίας και ο ανεμοστρόβιλος της Μεταπολίτευσης

Η χρεοκοπία της Ελλάδας και η υποθήκευση του μέλλοντος για τα επόμενα τουλάχιστον τριάντα χρόνια φαίνεται πως δεν αποτελούν τον κυρίαρχο εφιάλτη στον στοιχειωμένο ύπνο της πολιτικής μας ζωής, αφού εξανεμίζονται προσκρούοντας στους τοίχους της Βουλής των Ελλήνων, κάθε φορά που τίθεται το εναγώνιο θέμα της πληρωμής των μισθών και των συντάξεων. Η τελευταία συνδιάσκεψη του Eurogroup έθεσε το νέο πλαίσιο τακτοποίησης των αιχμηρών οικονομικών προβλημάτων με την επακόλουθη συμμετοχή ιδιωτών συνοδευόμενο από νέα μνημόνια. Ο «ικανοποιημένος» πρωθυπουργός απέφυγε επιμελώς να απαντήσει για το πότε θα καταφέρει να βγει η χώρα εκ νέου στις αγορές. Προφανώς το ερώτημα αυτό είναι ανεπίκαιρο καθώς πολλοί από μας δεν θα προλάβουμε να ζήσουμε το γεγονός.
Ο ανεμοστρόβιλος της Μεταπολίτευσης παρασύροντας μέσα σε τριανταεπτά χρόνια την Ελληνική οικονομία, τον πολιτισμό και το κράτος πρόνοιας άφησε πίσω του 13,6 εκατ. στρέμματα καμένης γης (1) πάνω στα οποία με την βοήθεια των λιπασμάτων της Ευρωπαϊκής χρηματοδότησης θα φυτρώσουν οι μεταλλαγμένες, επερχόμενες γενιές. Η Ελλάδα ενδεδυμένη πλέον μόνιμα με τα κουρέλια του σαλτιμπάγκου θα χοροπηδάει σύμφωνα με τα παραγγέλματα της Τρόικας προς τέρψη όσων θεωρούν ότι δικαίως πληρώνουμε, αφού τόσα χρόνια τρώγαμε περισσότερα από αυτά που μας αναλογούσαν (2). Η θεά της Διαφθοράς πήρε την προεδρική θέση στο Νεοελληνικό Πάνθεον διαφεντεύοντας τις Μοίρες με τον αρμόζοντα τρόπο: Η Κλωθώ κατάντησε παραστάτης του Σοσιαλιστικού νεοπλουτισμού, η Λάχεσις φερέφωνο των πολιτικών υποσχέσεων και τώρα η Άτροπος κόβει το νήμα της κοινωνική πρόνοιας αφαιρώντας την από την ρίζα του δέντρου της κοινωνικής συνοχής. Η Νέμεσις, γεννημένη από την Νύχτα της Μεταπολίτευσης, εκδικείται πλέον τους χαμηλόμισθους και τους συνταξιούχους αφήνοντας αλώβητους όσους εγκλημάτησαν, εξανεμίζοντας την δημόσια περιουσία. Στον επίγειο Άδη της σύγχρονης Ελλάδας, δεν υπάρχει διέξοδος. Η κυβέρνηση, όντας ο τρικέφαλος Κέρβερος των δανειστών μας, με τα μέτρα λιτότητας, την αθώωση των πολιτικών του παρελθόντος και την ανισοκατανομή των οικονομικών βαρών, μετατρέπει την καθημερινότητα σε εφιάλτη και την ανθρώπινη αξιοπρέπεια σε Πλατωνική σκιά.
Εν μέσω αυτού του ολοκαυτώματος, η διαφημιζόμενη ετυμηγορία των αυτόκλητων δικαστών μας επικαλείται την συλλογική ευθύνη, αποδίδοντας τις αιτίες αυτής της δραματικής πορείας συλλογικά, σε ολόκληρο τον Ελληνικό λαό. Τα πρόσωπα που απαρτίζουν την σημερινή Βουλή είναι κατά ένα μεγάλο μέρος στελέχη των κυβερνήσεων που οδήγησαν επί σειρά ετών με σταθερό χέρι την χώρα στην χρεοκοπία. Στο απυρόβλητο παραμένει η πυομήτρα που δημιούργησαν τα διαπλεκόμενα συμφέροντα πολιτικών, επιχειρηματιών, ιδιοκτητών ΜΜΕ, μεγαλοδικηγόρων, μεγαλογιατρών και ξένων παραγόντων. Όπως είναι φυσικό, το ΠΑΣΟΚ, η ΝΔ και το ΛΑΟΣ απέρριψαν την σύσταση επιτροπής λογιστικού ελέγχου για το χρέος (3), κρύβοντας τους υπεύθυνους πίσω από το παραβάν. Η δικαιολογία που χρησιμοποίησαν είναι πως αυτό «θα καλλιεργούσε στον πολίτη την αυταπάτη της αποφυγής εκπλήρωσης των διεθνών υποχρεώσεων της χώρας (απέναντι στους πιστωτές της)» (4). Αφαιρώντας με αυτόν τον τρόπο το δικαίωμα καταμερισμού ηθικών, πολιτικών και ποινικών ευθυνών από τον πολίτη στην πολιτική εξουσία, κατάντησαν για ακόμα μια φορά την Δικαιοσύνη έναν τυφλό επαίτη. Ο πολίτης πρέπει παραμένοντας σκυφτός να μην μπορέσει να στρέψει το βλέμμα του ψηλά, στους πάνω ορόφους της πολιτικής εξουσίας όπου διαμένουν εκείνοι που καταδίκασαν αυτόν και τα παιδιά του στην μιζέρια. Αντ’ αυτού έχτισαν έναν τεράστιο καθρέφτη αφήνοντάς τον να βλέπει το είδωλό του ως τον μοναδικό υπεύθυνο. Η μη απόδοση δικαιοσύνης τόσο στους υπεύθυνους αλλά και η ανισοκατανομή των βαρών, η μη καταδίκη όσων ενεπλάκησαν σε τεράστια σκάνδαλα, το μόνο που επιτυγχάνουν είναι η συσσώρευση οργής. Όταν λοιπόν ο κόσμος θα πειστεί αμετάκλητα ότι η Δικαιοσύνη ζητιανεύει στον πεζόδρομο του κακέκτυπου της Δημοκρατίας που έχτισαν οι πολιτικοί, τότε, ο θυμός θα μετατραπεί σε εκδικητικότητα και σε παθιασμένο μίσος. H Νέμεσις, θα ξαναβρεί τον ρόλο της, ζωντανεύοντας όμως έξω από κάθε Συνταγματική νομιμότητα, αφού αυτή θα αποτελέσει το πρώτο της θύμα.

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ
1. «Έρευνα Καταγράφει τις Πυρκαγιές στην Ελλάδα από το 1983 – 2008», Ελευθεροτυπία, 22/7/2011.
2. «What’s Wrong and Right with Greece”, Nation, 20/7/2011.
3. “US – Greece: Audit? What Audit?”, Factdrop, 19/7/2011.
4. Στα τέλη Μαΐου 2011.

Ιδιωτικοποίηση: Σωτηρία ή χίμαιρα?

Η Ελλάδα αντιπροσωπεύοντας μόλις το 2,5% της Ευρωπαϊκής οικονομίας απειλεί με το γιγάντιο χρέος της να την συμπαρασύρει στον γκρεμό. Οι υπεύθυνοι χάραξης της πολιτικής κατέφυγαν στην ιδιωτικοποίηση της δημόσιας περιουσίας της χώρας βλέποντάς την ως σανίδα σωτηρίας. Είναι όμως έτσι?

Σύμφωνα με την πρόσφατη (23/6/2010) αναφορά του Διευθυντή του Κέντρου Μελετών Ευρωπαϊκής Πολιτικής (CEPS) κ. Daniel Gross, η ιδιωτικοποίηση όχι μόνον δεν πρόκειται να επιλύσει κανένα πρόβλημα αλλά θα επιφέρει αύξηση του μακροπρόθεσμου ρίσκου (premium) για τους ιδιώτες πιστωτές της χώρας και θα δυσχεράνει στο μέλλον σημαντικά την προσφυγή της Ελλάδας στις αγορές.

Η Ελληνική κυβέρνηση υποσχέθηκε την συγκέντρωση 50 δις ευρώ μέσω των επερχόμενων ιδιωτικοποιήσεων, ως προϋπόθεση για να εκταμιεύσει την επόμενη δόση του δανείου από την ΕΚΤ. Ενώ λοιπόν πρόκειται να πουληθεί δημόσια περιουσία – με ένα χαμηλό αντίτιμο το οποίο θα καθρεφτίζει τουλάχιστον την συρρικνωμένη (στο 50%) αξία των Ελληνικών ομολόγων – η ιδιωτικοποιήσεις αφαιρώντας αυτά τα εχέγγυα από την αναξιόχρεη χώρα μας πρόκειται να αυξήσουν σίγουρα το ρίσκο για όσους κατέχουν μακροπρόθεσμα Ελληνικά ομόλογα αυξάνοντας τις πιέσεις προς την κατεύθυνση της χρεοκοπίας. Η αξία αυτών των ομολόγων στο ψηλό της σημείο περιορίζεται από την ονομαστική τους αξία ενώ στο χαμηλότερο απαξιώνεται από την ιδιωτικοποίηση των περιουσιακών στοιχείων που αποτελούν ένα σοβαρό είδος εγγύησης. Η Ελλάδα με αυτόν τον τρόπο εξυπηρετεί ομάδες προνομιακών πιστωτών που συμμετέχουν στο management της χώρας, θέτοντας σε μεγαλύτερο ρίσκο τους υπόλοιπους.

Επιπλέον η υποτιθέμενη αύξηση της ανάπτυξης μέσω αυτών των ιδιωτικοποιήσεων είναι αμφίβολη, ενώ σε περίπτωση χρεοκοπίας η Ελλάδα θα διεκδικήσει πίσω μέρος των εσόδων από αυτά τα περιουσιακά στοιχεία θεσπίζοντας πλαφόν στις υπηρεσίες όπως για παράδειγμα στα λιμάνια, στα αεροδρόμια, κλπ. Το γεγονός αυτό κατά τον κ. Gross καταδεικνύει ότι θα ήταν πολύ πιο λογικό αν αυτές οι ιδιωτικοποιήσεις πραγματοποιούνταν μετά από ένα τελικό κλείδωμα του χρέους (αναδιαπραγμάτευση του με τις αγορές). Η πώληση των δημοσίων υπηρεσιών και άλλων φυσικών μονοπωλίων πρόκειται να αυξήσει τα κέρδη των εταιριών αλλά όχι και την ανάπτυξη, ενώ η αποπληρωμή ενός ονομαστικού ποσού προς εξυπηρέτηση του βραχυπρόθεσμου χρέους έρχεται σε ευθεία αντίθεση και αλληλοαναιρείται από την επίπτωση που έχει στα (μειωμένα) μελλοντικά έσοδα του κράτους από τα πωληθέντα περιουσιακά του στοιχεία.

Η αναφορά τελειώνει διαπιστώνοντας πως «στο μέλλον οι ιδιωτικοποιήσεις των πλέον ρευστών περιουσιακών στοιχείων, τα οποία σε φυσιολογικές συνθήκες αποδίδουν τα πλέον σταθερά έσοδα στο κράτος στις οποίες προβαίνει τώρα η Ελληνική κυβέρνηση, θα αυξήσουν μελλοντικά το ρίσκο του βραχυπρόθεσμου δανείου μειώνοντας σημαντικά την πιθανότητα επιστροφής της χώρας στις αγορές».

Το κόστος συμμετοχής των ελληνικών Ε.Δ. στην Λιβύη

Μετά από σχετική επερώτηση του προέδρου της Κ.Ο. του Σύριζα κ. Α. Τσίπρα, το Υπουργείο Εθνικής Άμυνας διευκρίνισε (18/4/2011) ότι το λογιστικό  κόστος της συμμετοχής των ελληνικών δυνάμεων στην Λιβύη αρχικά είχε υπολογιστεί σε 6 εκατομμύρια ευρώ και στην συνέχεια τείνει να μειωθεί σημαντικά μετά από την εμπειρία του πρώτου μήνα. Το συνολικό κόστος της συμμετοχής των ελληνικών δυνάμεων στο εξωτερικό για το 2010 ανήλθε στα 121.823.500,00€ (μειωμένο σε σχέση με το 2009) ενώ υπάρχει πρόβλεψη για περαιτέρω μείωσή του κατά το 2011.
Παρόλα αυτά η προβλεπόμενη μείωση παραμένει ένα ερωτηματικό αφού φέτος προστέθηκε το ανωτέρω ποσόν της μέχρι τούδε διαρκούσης Λιβυκής σύρραξης.

Kenneth Waltz: Η Ελλάδα “γεωστρατηγικό κλειδί” της Ανατολικής Μεσογείου

Πηγή: strategy on May 09, 2011


Η θέση της Ελλάδας έχει αποδυναμωθεί λόγω της δεινής οικονοµικής της κατάστασης ωστόσο παραµένει χώρα – κλειδί με σηµαντική γεωστρατηγική θέση στην περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου, επηρεάζοντας κράτη όπως η Ρωσία και η Τουρκία, τόνισε ο οµότιµος καθηγητής του πανεπιστηµίου Berkeley της Καλιφόρνια, Keneth Waltz, που επισκέπτεται τη χώρα μας. Ο κορυφαίος επιστήμονας των Διεθνών Σχέσεων χαρακτήρισε την εμπλοκή των ΗΠΑ σε έξι πολέμους, την τελευταία 20ετία (από το 1993), ως «μη απαραίτητη» και υποστήριξε ότι η δολοφονία του Οsama Bin Laden ήταν «ατυχής» καθώς δεν έχει να προσφέρει τίποτα στον αγώνα κατά της τρομοκρατίας. Οι δηλώσεις του Κenneth Waltz έγιναν κατά τη διάρκεια συνέντευξης Τύπου, επ΄αφορμής της αναγόρευσής του σε επίτιμο διδάκτορα του Τμήματος Διεθνών και Ευρωπαικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Μακεδονίας, απόφοιτος του οποίου είναι και ο γράφων.

Europarltv: Συζήτηση για την κρίση με μαθητές... της Γλυφάδας.

Στο πλαίσιο της δημοκρατικής ενδυνάμωσης στην ΕΕ και της σύσφιξης των κρατών μελών της το νεο - ιδρυθέν τηλεοπτικό κανάλι Europaltv καταγράφει τις απόψεις των νεαρών Ελλήνων μαθητών για την οικονομική κρίση επιλέγοντας ένα σχολείο ... στην Γλυφάδα.